زمزمه های تنهایی

پنهان میکنم جای خالی ات را در پستوی این عاشقانه ها

زمزمه های تنهایی

پنهان میکنم جای خالی ات را در پستوی این عاشقانه ها

زمزمه های تنهایی

سلام!
از اینکه اندازه ی هیچ کدام از شما خوب نمی نویسم، لجم میگیرد. از اینکه هر روز یک وبلاگ جدید پیدا میکنم که نوشته هایش تا مدتها میخکوبم می کند، لجم میگیرد. از اینکه مجبورم مدام به تک تک تان لبخند بزنم و هیچ وقت نمی توانم جواب دندان شکنی به بعضی هایتان بدهم، بیشتر لجم میگیرد. از اینکه گاهی وقت ها حوصله سر بر می شوم هم لجم میگیرد. از اینکه گاهی دلم بیشتر از هر وقت دیگری پر شده است ولی نمی توانم بنویسم لجم میگیرد. از اینکه اینجا اینقدر برای من مهم شده است ولی برای هیچ کدام شما مهم نیست، هم لجم میگیرد. از اینکه دوست تان دارم و نمیتوان بهتان بگویم، هم لجم میگیرد. از اینکه نمی توانم هر وقت دلم خواست پست بگذارم و هر چیزی که دلم خواست توش بچپانم، بیشتر لجم میگیرد. از اینکه مجبورم صبح ها سر یک ساعت مشخص بیدار شوم و شب ها سر یک ساعت مشخص بخوابم لجم میگیرد. از اینکه می دانم هر شروعی یک پایانی دارد هم لجم میگیرد. از اینکه نمی آیید بی هوا برام کامنت بگذارید، هم لجم میگیرد. حتی از اینکه پست های جدیدم را می بینید و انگار نه انگار و صفحه رو می بندید و میروید هم لجم میگیرد.
اما در کنار همه ی این ها اینجا یک عدد نسرین خوشحال هست که دوست دارد تا ابد برای شما بنویسید. برای شما خواننده های خاموش و بی حوصله. برای شما بلاگر هایی که دوستش ندارید حتی. اینجا مهمترین بخش دنیای مجازی من است. دنیای که در آن یک معلم ادبیات نشسته است و از دل مشغولی هایش برای شما حرف می زند.

طبقه بندی موضوعی
محبوب ترین مطالب

دختر باس معلم باشه

سه شنبه, ۱۱ ارديبهشت ۱۳۹۷، ۰۵:۵۰ ب.ظ

هوالمحبوب

 

سال های دانشجویی، برعکس خیلی ها که درگیر آینده و کار و زندگی شان بودند من در حال زندگی می کردم. به چیز بیشتری نیاز نداشتم، قانع بودم به همان مختصر ماهیانه ای که میگرفتم و به همان تفریحات کوچک کم خرج. که محدود می شد به چهارشنبه های کتابخانه و پارک رفتن و بستنی قیفی های خوشمزه ی سر لاله زار.

آن سال ها، سالی دو بار مانتوی نو خریدن، اوج پولداری مان بود و حس لاکچری بودن تمام وجودمان را پر می کرد. دخترهای چشم و گوش بسته ی خوبی که همیشه توی لاک خودشان بودند.

پول هیچ وقت برای ما علف خرس نبود؛ وقتی اوایل هر ترم سراغ منابع معرفی شده می رفتیم، مجبور بودیم از خیر خریدن نسخه های اصلی به خاطر قیمت بالایشان بگذریم و به گزیده اش بسنده کنیم.

حالا که فکر می کنم هیچ یادم نمی آید با استادی؛ سر اینکه ما بدبخت های بیکاری خواهیم شد که قرار است به خاطر بیکاری و فقر دوباره انقلاب کنند، بحث کرده باشم. اما همیشه سر عدالت می جنگیدم، سر حق خوری ها و تبعیض هایی که گاه به گاه می دیدم. خیلی ها جرات حرف زدن نداشتند. اما من از همان اول زبانم برای اعتراض دراز بود. شبیه آقا بزرگ خدابیامرز که از انقلاب تا حکومت ملی، اسلحه به دست در صف اول حق طلبان بوده و هیچ وقت از ترس بر باد دادن سرش، حرف حقش را نخورده.

درس که تمام شد، دنبال روی همه ی بچه درس خوان ها دنبال منابع ارشد رفتم و یک سال بعد از فارغ التحصیلی قبول شدم. همان سالی که الی رفت ارومیه و من ماندم و دوری و یک سال عقب ماندن از قافله و از دست دادن روزهای خوبی که می توانستیم در کنار هم داشته باشیم.

دانشگاه تبریز همان مکان رویایی و دوراز دسترسی بود که چهار سال تمام حسرتش را خورده بودم. چهار سال تمام در بهترین نقطه ی جهان درس خوانده بودم و فکر می کردم در پشت آن نرده های آبی قرار بود اتفاق دیگری رقم بخورد.

حالا در فصل جدیدی از زندگی، رسیده بودم پشت همان نرده های آبی و دانشکده ی کم رمق و کهنسال ادبیات.

پر از شور و شوق و تپیدن های دل. پر از حس جاودانگی با کیف مدارک در دست،  تاب می خوردیم وسط بهشت دانشگاه. در مقایسه با دانشگاه لم یزرع آذربایجان، اینجا خودِ خودِ بهشت بود انگار.

حالا مجبور نبودم از در فنی وارد دانشگاه شوم و از ترس گیر دادن های حراست پشت خواهر جان سنگر بگیرم. حالا خودم مجوز ورود داشتم.

 با بادی در غبغب به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد. چقدر پز ارشد بودن را به بچه های کارشناسی داده باشم خوب است؟ توی سلف دانشگاه، توی سرویس بهداشتی، وسط انتشارات.

اما شروع دوره ی ارشد، هم زمان شده بود با آغاز بحران های روحی، بحران هایی در بطن خانواده، بحرانی که داشت ویرانم میکرد. آمده بودم درس بخوانم و یک ضرب بروم دکتری و بعدش مامان پز دکتر شدنم را بدهد.

اما توی همان ترم های اول مانده بودم که چطور واحد های سنگین، پروژه های سنگین و مقاله های هر واحد درسی را سر و سامان بدهم. چیزی کم نداشتم از دیگران، جز یک دل خوش.

کار دانشجویی را که شروع کردم، لذت پول درآوردن تمام وجودم را گرفت. حس خوشایندی بود. دو سال تمام غرق این لذت بودم.

ماه های آخر، رفته بودم دنبال کار. خیلی جاها سر زده بودم. شرکت های خصوصی، مطب دکتر، دفتر بیمه، نمایندگی شرکت فلان و.....

آخرش با سفارش دوستی، برای کارآموزی رفتم به یک دبستان پسرانه، جایی که شروع همه ی خوشی های زندگی بود. میان کلاس اولی های خوشحال. میان شش تا امیرحسین دوست داشتنی که داستان هایشان تمامی نداشت.

ارشد را با یک حسرت و بغض همیشگی تمام کردم. به هر ضرب و زوری بود از پایان نامه ای که حالم را به هم می زد دفاع کردم و تمام.

مدرسه ای که کار می کردم، باب میلم نبود به هزار و یک دلیل. همان هزار و یک دلیل آغاز جستجوی طولانی من برای یافتن یک مدرسه ی بهتر شد.

نمیدانم تا حالا این حس را داشته اید که وسط یک بهشت زندگی کنید؟ میز معلمی برای من ارزشمند تر و دوست داشتنی تر از تاج و تخت پادشاهی بود. در حالی که آن روزها داشتم، معلمی مثل یک اکسیر عمل می کرد. تمام غصه ها را می شست و با خودش می برد. حتی غم نبودن مهناز را، حتی مریضی "نون" را و هزار تا چیز دیگر را.

آن سال ها روز و شبم شده بودن 12 تا دختر نوجوان، که با یادشان زندگی می کردم. با هم خندیدیم، با هم گریه کردیم. با هم خاطره ساختیم و بخشی از زندگی هم شدیم.

بعد از معلمی زندگی راحت تر شد. بخشی از صفات بدم را با خودش برد. صبور ترم کرد. مهربان ترم کرد. خشمی که همیشه در وجودم شعله می کشید را کشت. سازگار تر شدم. دیگر خودم را هم دوست تر داشتم.

و حالا دلم خوش است که معلمم، لحظه‌هایم سرشار از عطر دختران و پسرانی است که شبیه نهال نحیف و لاغری هستند که باید پای‌شان شیره جان بریزی تا ببالند و به درختانی تنومند بدل شوند.

معلمی بی شک عشق است. عشقی که تا در رگ و پی ات ندود، سختی هایش را نمی پذیری. برای پول کار نمی کنی، با بی اخلاقی ها و کج خلقی ها کنار نمی کشی، تسلیم نمی شوی و تا پای جان ایستاده ای برای باورهایت.

برای پنج سال معلمی.


نظرات  (۱۷)

تبریک میگم با تاخییر :)

معلمی شغل نیست عشق است عشق!
پاسخ:
سلام
تاخیر نیست هفته هفته ی ماست فعلا:)
ممنونم
  • چارلی ‎‌‌‌
  • روزتون مبارک باشه :) و عیدتون البته با تاخیر :))
    اومدم بی هوا براتون کامنت بذارم که لجتون نگیره D: 
    بجاش با خوندن این پست من لجم گرفت که تازه درگیر کنکورم، اونوقت شما انتهای مسیرید و ارشدتون رو هم گرفتین و مشغول کار مورد علاقتونید :))
    پاسخ:
    ممنونم:)
    مرسی خوشحالم کردین:)
    لج چرا؟ عوضش من دارم سی ساله میشم و شما هنوز اول راهید
    این به اون در :)

    ضمن اینکه روزت مبارک عزیزم ولی باید عرض کنم درسته آدم تو کلاس با بچه ها خاطرات و خوشی های زیادی داره اما بیرون کلاس با مسئولین همچین عصاب خوردی واست ایجاد میشه که دیگه خسته میشی از این همه بی احترامی و ... فرض کردنمون! (واسه من که اینطور بود امیدوارم واسه تو هیچوقت این اتفاق نیوفته!) 
    پاسخ:
    ممنونم عزیزم
    روز توم مبارک
    دقیقا همین طوره
    بی احترامی ها، ندیده گرفتن ها، فرق گذاشتن ها
    معلمی توی ایران خیلی مظلومه واقعا
    ارزش هر کس زکار اوست معین
    کیست که تعیین کند مقام معلم..

    🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
    روزت مبارک خانوم معلم
        سالم باشید ایشالا
    🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
    پاسخ:
    ممنونم علی آقا
    همین چنین شما :)
  • منتظر اتفاقات خوب (حورا)
  • مرا به قصد عزیمت از این دیار پر از غم
    بکن روانه راهی که می‌کند ز غمم کم
    تو شمع روشن راهی در این زمانه پر شک
    سرت سلامت و روزت عزیز بر تو مبارک:-)
    پاسخ:
    به به
    چه انتخاب خوبی
    مثل همیشه متفاوت:)
    ممنون حورای عزیزم
    سلام
    روز معلم مصادف شد با روز تولد عشق، هر دو بر شما مبارک معلم بانو!
    پاسخ:
    سلام
    ممنونم عید بر شما هم مبارک
    و همچنین روز معلم
    که خیلی چیزها ازتون یاد گرفتیم ما بچه های بیان:)
    سلام :))
    می‌خواستیم بیایم تبریک بگیم روز معلم رو. خودتونم پست گذاشتین. با این حساب روزتون مبارک باشه. امیدوارم همیشه معلمی رو دوست داشته باشید. و لحظاتش خوش باشه.
    .
    یه نسخه از همین کامنت هم به‌طور اشتباهی سر از وبلاگ هلما در آورد. :)))
    عنوانا شبیه به هم بود. دوتا وبلاگ کنار هم باز، بعد خوندنشون رفتم چایی خوردم برگشتم. اومدم کامنت بذارم اشتباهی کامنت اینور رو اونور نوشتم :| اثرات پیرشدگی. :)
    پاسخ:
    سلام:)
    ممنونم
    روز خودتون هم مبارک
    ندیدم عنوانش رو:)
    اشکال نداره پیش میاد بعضی وقت ها
    پس پیشاپیش روزتون رو بهتون تبریک میگم.
    قدر شغلی که دارین رو بدونین.
    لذت آموزش وصف نشدنیه.
    هم دنیا رو دارین هم آخرت رو.
    موفق باشین :)
    پاسخ:
    ممنونم
    امیدوارم که شایسته ی عنوانی که داریم برخورد کنیم
    شما معلم هستین؟
    پاسخ:
    بله با اجازه تون
    روزت مبارک معلم عزیز :)
    پاسخ:
    ممنونم :)
    روزتون مبارک خانوم معلم:)
    پاسخ:
    ممنون دلا جان:)
    خیلی چسبید بهم این پست! از اون حال خوب کنی هایی بود که همیشه دوست دارم بشنوم و بخونم. روزت مبارک خانوم معلم :)
    پاسخ:
    چقد کامنت تو انرژی بخش بود رفیعه جان
    ممنونم :)
    روزت مبارک خانم‌ معلم ادبیات خوش ذوق:)
    تبریز،منم دوست دارم تبریز درس بخونم،ان‌شاءالله که بشه:)
    + عیدتون هم مبارک

    پاسخ:
    ممنون فرشته ی مهربان:)
    دانشگاه خوبیه انصافا:)
    قدمت سر چشم امیدوارم که میزبانت باشیم امسال در همین حوالی ....
    عید توم مبارک
    روزت مبارک :)
    کارشناسی دوران خیلی باحالیه. اوج کله خری :)
    پاسخ:
    ممنون هلما جان
    بهترین دوران زندگی هر آدمی به نظرم:)
    پنج ساله که معلمی؟!!!
    من فکر می‌کردم هم‌سن و سالیم :)

    روزت مبارک خانوم معلم :)
    تنبیه هم کردی تا حالا کسیو؟
    پاسخ:
    نه من پنج سال ازت بزرگترم:)
    ممنونم
    بله تنبیه بدنی نه البته ولی تنبیه خیلی کردم....
    اوج تنبیه من فرستادن پیش خانم مدیره
    و اینکه خودشون مجبورن وقتی درس نمیخونن زنگ بزنن به اولیاشون بگن که من امروز درس نخوندم:)
    روزت مبارک خانوم معلم ایشالا همیشه موفق باشی


    از اینکه اینهمه خوب مینویسی ما هم لجمون میگیره:)))
    معلمی واقعا شوقه نه شغل
    پاسخ:
    ممنون آقای سپهر عزیز

    شوخی نکنین من جدی میگیرم جنبه ندارم:)
    دقیقا
    سلام:)
    روزتون مبارک خانم معلم :)
    پاسخ:
    سلام ممنونم:)

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">