زمزمه های تنهایی

اگر که شانه من میزبان گریه توست بگو به غم که دماوند باش! باری نیست

زمزمه های تنهایی

اگر که شانه من میزبان گریه توست بگو به غم که دماوند باش! باری نیست

زمزمه های تنهایی

تنهایی زل‌زدن از پشت شیشه‌ای‌ست که به شب می‌رسد
فکرکردن به خیابانی‌ست که آدم‌هایش قدم‌زدن را دوست می‌دارند
آدم‌هایی که به خانه می‌روند و روی تخت می‌خوابند و چشم‌های‌شان را می‌بندند امّا خواب نمی‌‌بینند
آدم‌هایی که گرمای اتاق را تاب نمی‌آورند و نیمه‌شب از خانه بیرون می‌زنند
تنهایی دل‌سپردن به کسی‌ست که دوستت نمی‌دارد
کسی که برای تو گل نمی‌خرد هیچ‌وقت
کسی که برایش مهم نیست روز را از پشت شیشه‌های اتاقت می‌بینی هر روز

طبقه بندی موضوعی
پیوندها

آن منِ سرهنگ

سه شنبه, ۹ آبان ۱۳۹۶، ۰۸:۳۲ ب.ظ

هوالمحبوب


نفس های آخر ترم هشت بود. یه روز تیر ماهی خوشگل که درخت های توت دانشکده کم کم داشتن رنگ عوض می کردن، آخرین امتحان رو داده بودیم و قرار بود همگی جمع شیم توی اون آلاچیق محبوب و  غزل خداحافظی رو بخونیم. همه ی اون 35 نفر نبودن. یعنی خیلی ها ترم هفت خداحافظی کرده بودن و رفته بودن. ولی اونایی که بودن هم یه جمعیت 17- 18 نفری رو تشکیل می دادن. گروه 5+ 1 بود و چن تا از دختر پسرای خوابگاهی. بهونه ی جمع شدن دوباره مون بعد اون گود بای پارتی مفصل تو کلاس 208؛ شیرینی خوران قبولی الی تو آزمون ارشد بود. پسرا به شوق شیرینی خوردن اومده بودن و ما به شوق آخرین دیدار دوستان. توی اون جمع 17-18 نفره دل چند نفر برای هم می رفت. ولی هیچ کدوم شون لام تا کام حرف نمی زدن. بچه سال بودیم. 22 سالمون هنوز ته نکشیده بود. نشسته بودیم توی اون آلاچیق و قرار بود آخرین حرف هامون رو بزنیم. وسط شلوغ بازی ها، سعید پیشنهاد داد که هر کدوم یه اعتراف کنیم. اعترافی که توی کل چهار سال پنهانش کردیم. بیشتر حرفش اعتراف به حرف های درگوشی بود که دخترا پشت سر پسرا زدن و برعکس.
خیلی حرف ها بود. خیلی حس ها پنهان بود. می دونستم که تو دل چند نفر چه خبره و تو دل خودم. تو دلم جنگ بود سر خواستن و نخواستن. تو دلم آشوب بود از دیدن سایه ی بلندش ولی هیچ وقت دلبری کردن بلد نبودم. میون اون همه دختر خوش آب و رنگ من اخموی سربه زیر هیچ رقمه به چشم نمیومدم.
حرف حرف آورد تا رسیدیم به لقب هایی که به همدیگه دادیم. وسط همین اعتراف کردن ها بود که برگشت بهم گفت به فلانی هم لقب سرهنگ داده بودیم. جواد پرید وسط حرفش و گفت نه بابا این آخریا دیگه تیمسار شده بود! بگذریم از اینکه همه خندیدن حتی خودم. ولی یه چیزی از همون لحظه برام عوض شد. من دختر محبوبی برای پسرا نبودم. همیشه ی خدا با دخترا بگو بخندم به پا بود؛ ولی پسر جماعت رو تحویل نمیگرفتم. یعنی اینجوری بار اومده بودم. اینجوری تربیت شده بودم. ذاتا آدم تندی بودم.  خیلی مهربون هم بودم؛ خیلی دلسوز هم بودم ولی این آتیشی بودنم همیشه باعث رنجش بقیه می شد.
این سایه ی سنگین لقبی که بهم داده بودن تا دوره ی ارشد باهام بود. یادمه وقتی با الی رفته بودیم برای ثبت نام؛ الی لیست هم کلاسی هام رو زیر و رو کرده بود و دستش رو گذاشته بود روی اسم سیاوش و تاکید کرده بود که این بار دیگه گند نزنم:)
سیاوش که اومد؛ سمیه از همون روز اول رفته بود تو نخش و آخرشم معمول نشد رابطه شون به کجا کشید. اون پسر چاقه همون ترم اول انصراف داد و هیوا پسر نجیب کلاس شده بود سوگلی استادها و هیچ احتیاجی به جزوه ی من پیدا نکرده بود!
خلاصه آن منِ سرهنگ، توی دو سه سال کلی تغییرات مثبت تو خودش ایجاد کرد و از درجه سرهنگی به سرباز صفری هم رسید؛ اما هنوزم که هنوزه نه بلده دل کسی رو ببره و نه آدم دوست داشتنی شده برای پسرها. تصمیم گرفته بودم شانسم رو تو دوره ی دکتری امتحان کنم که اونم با تجربه ی الی فک کنم با شکست مواجه بشه. چون از سه تا همکلاسی که تو دوره ی دکتری داره دو تاشون متاهل هستن و یکی شونم یه چهار سالی ازش کوچیک تره:)

+از شوخی  که بگذریم؛ دلیل نوشتن این پست کامنت خصوصی یکی از بلاگرها بود. ممنونم بابت دلگرمی هاش و جرقه ای که تو ذهنم زد.

نظرات  (۵)

پسرا دو دسته اند:
عده ی قلیلی، از دختر سر سنگیم خوشمون میاد.
و مابقی از داف و ازین حرفا :)
و مورد سومی هم نداره. 

پاسخ:
لایک به صداقت تون:)
دیشب با یکی از همکلاسی های پسر حرف میزدم میگفت: میدونستی چهار سال تصور ما از دور ازت یه بت خشک و مغرور بود که تازه بداخلاق هم هست ولی انکار نمیکرد که به خوب بودن ها و دلسوز بودنام پی برده بودند راستش همه اش به پست و حرفای تو فکر کردم. 
بنظرم تو اصلا تو رفتارت مشکلی نداشتی، میدونی درمورد پنهان کردن احساس از طرف دخترا یه چیز عادیه کلا دخترا محکوم شدن به انتخاب های محدود.
البته میفهمم که با شوخی حرف میزنی ولی خب همین شوخیا زندگیامون رو تشکیل میدن، زندگی لا به لای همین شوخیا و جدیا میگذره...
امیدوارم من بعد برات هرچه پیش آید خوش آید. :)
پاسخ:
اصولا این مدل رفتار کردن زاییده ی یه نوع تربیت خانوادگی می تونه باشه. ولی خودم که به نسرین 18 تا 22 ساله نگاه میکنم حس میکنم میتونست بدون جلف بودن و به دور از لودگی خیلی بهتر ارتباط برقرار کنه با جنس مذکر. نه برای دلبری یا دوستی یا چیزی شبیه به این. بالاخره نصف جامعه رو جنس مذکر تشکیل میده و ما ناچاریم به این ارتباط. اگه این ارتباط سالم رو زود تر یاد میگرفتم الان این همه تناقض توی برخوردهام مشاهده نمیکردم. من حس میکنم هنوزم که 29 سالمه ارتبطا درس و سازنده رو با جنس مذکر یاد نگرفتم. خیلی زود علیه شون جبهه میگیرم متاسفانه!
سلام
قلمتون بسیار زیبا بود
در مورد چیزایی که دست خود آدم نیست نباید خودتون رو سرزنش کنید
حالا مگه پسرا کی هستن که تحویلشون بگیرید یانه؟
پاسخ:
سلام
مرسی که بالاخره بعد از یک سال به این نکته پی بردید:))
من منظورم این نبود که پسرا خیلی بدن یا خیلی تحفه ان یا هرچی. من میگم من هیچ وقت نتونستم تعامل خوبی با پسرا داشته باشم. 
این همیشه نقطه ضعف من بوده.
بالاخره چه بخواییم چه نخواییم توی جامعه به برقراری این تعامل نیاز داریم.
اگر توی اون سن این ارتباط درست شکل می گرفت الان دچار مشکل نبودم دیگه.
هرچند برای دورهمی هم نظر مفصل دارم، باید برا هردوشون بنویسم.
پاسخ:
باشه چقد من نظرات تو رو دوست میدارم. و چقدر مشتاق پنج شنبه ی آبانی ام
بعد از خوندن پست دورهمی منتظر تعریف سرهنگ بودم. :)
باید با ذهن باز بخونم.
پاسخ:
منتظر نظر مفصلت هستم پس:)

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">